Η πέτρινη κοιλάδα

Η νύχτα στην πέτρινη κοιλάδα είναι αιώνια. Το σκοτάδι της μεταμορφώνει τα ψηλά βουνά σε θεόρατους γίγαντες, τα πράσινα δάση σε φωλιές λύκων,τον έρωτα σε μοναξιά. Οι άνθρωποι είναι τυφλοί, αγάλματα με μαύρα μάτια και ρωγμές στο στήθος. Τραγουδούν ύμνους δυστυχίας, τα χλομά πρόσωπα τους αλλοιώνονται από τις κινήσεις των χειλιών. Ζούν σε σπηλιές ή καλύβες ή όπου γλιτώνουν από τους κινδύνους που ελλοχεύουν στην σκοτεινή φύση. Μονάχα λίγοι κατάφεραν να αποχωριστούν την φωλιά τους, την ειρκτή που μαστιγώνει. Είδαν το φως του φεγγαριού που έλουζε την πέτρινη κοιλάδα. Η ψυχή τους έσπασε τα μαρμάρινα σώματα και έγιναν το μυστικό του κόσμου, η πέτρα της κοιλάδας, το φεγγάρι.

Δ.Μ.