άνθρωπος και Άνθρωπος

Άκου πως παλεύουν. Για μία σιχαμένη ζωή. Σκεπάζουν ο ένας τον άλλον με τα παράπονα τους, με το δυστύχημα τους. Ρίχνουν λάσπη στα μάτια τα δικά τους, ρίχνοντας και στα δικά μου. Περπατούν για να μισήσουν, χαμογελούν για να δολοπλοκήσουν. Ζώα χειρότερα από ζώα. Θηρία που ζητούν σωτηρία.

Άκου πως παλεύουν. Για αξιοπρέπεια στη ζωή. Σκεπάζουν ο ένας τον άλλον με τα θαύματα τους, με το ευτύχημα τους. Κρατούν φανάρι καθώς τρέχω, το φως τους θέλει να σε βλέπω. Ζουν για να αγαπήσουν, ζητούνε να μιλήσουν. Άνθρωποι ,αγαθοί σαν άγγελοι. Θηρία που ζητούν σωτηρία.

Δ.Μ

Τα κύματα αγκάλιασαν την Γη

Τα κύματα αγκάλιασαν την Γη
δημιουργούν μία στενάχωρη σιωπή
Τα κύματα άφρισαν, πλήγωσαν μία ψυχή
όπως όλοι, θα κουραστεί και θα χαθεί

Τα κύματα αγκάλιασαν την Γη

αρπάζουν και πνίγουν τον μαχητή
προσεύχεται δίχως ελπίδα, δε θα σωθεί

όπως όλοι, θα κουραστεί και θα χαθεί

Τα κύματα αγκάλιασαν την Γη
τσακίζουν την ελπίδα σαν να ήτανε χαρτί
ο άντρας ονειρεύεται σα να ήτανε παιδί
όπως όλοι, θα κουραστεί και θα χαθεί

Τα κύματα σκέπασαν την Γη
οι άνθρωποι σκοτώθηκαν από την λογική
ταυτίσανε τον θάνατο με την ζωή
το πνεύμα χάθηκε, πεθαίνει στην σιγή

Δ.Μ

Το νήμα

Το φως αλλάζει χρώμα. Χάνεται από τα μάτια μου η ελπίδα που δίνει ανάσα στο αντίκρυσμα του. Γίνεται γκρι. Χρώμα άνοστο, μίζερο, ουδέτερο. Αλλά δεν είναι μαύρο. Φοβάμαι να γίνει μαύρο. Προσεύχομαι σε θεούς να με βοηθήσουν, σε δαίμονες να με λυπηθούν. Η κόλαση των χριστιανών δεν υφίσταται, υπάρχει και αναπνέει μονάχα στο κεφάλι του ανθρώπου. Το ίδιο και ο παράδεισος. Ο άνθρωπος ισορροπεί στο νήμα που διαχωρίζει την εσχάτη δυστυχία, την ανήκουστη ευτυχία. Εύκολα χάνεται στην μία, δύσκολα μεταβαίνει στην άλλη. Εύκολα βολεύεται στην μία, δύσκολα δέχεται την άλλη. Εύκολα πεθαίνει, δύσκολα ζει.

Δ.Μ

Ένωση

Το παιδί κλαίει,ωρύεται, φοβάται. Ζητά μια αγκαλιά, φωνάζει για αγάπη! Ο άντρας το κοιτάζει υποτιμητικά, του προκαλεί αηδία. Ψάχνει μια διέξοδο να ξεφύγει μα δε βρίσκει. Ο άντρας το κοιτάζει υποτιμητικά, του προκαλεί λύπη. Δειλά το πλησιάζει. Θέλει θάρρος να το ακουμπήσει, να το αγκαλιάσει, να του δώσει αυτό που το παιδί τόσο επιθυμεί. Το ακουμπά,οι τρίχες των μαλλιών του απαλές σαν το νερό, το δέρμα του θερμό και κόκκινο. Αγκαλιάζει το παιδί, το αίσθημα ασφαλές και ανώδυνο.Σφίγγει το παιδί, το συναίσθημα λαμπρό και επώδυνο.

Δ.Μ

H ταύτιση (2)

Ένωσε τα δύο κομμάτια. Η λογική και η ηδονή, ο παραλογισμός και το πνεύμα, η αόρατη κλωστή που τα χωρίζει, ένα ψυχεδελικό όραμα στα μάτια σου. Χάσου στην σιωπή του ουρανού, βίωσε το χάος των ανέμων. Άνοιξε τα βλέφαρα και τα αυτιά σου, αντίκρισε την αρμονική καταιγίδα, άκου το ρυθμικό τραγούδι της θάλασσας όταν αφρίζει στις παραλίες. Βίωσε την ζωή, ερωτεύσου τον θάνατο. Βίωσε τον θάνατο, ερωτεύσου την ζωή.

Δ.Μ

Ολοκλήρωση εκ των έξω

Το περιβάλλον ερεθίζει την σκέψη. Το κάθε τι προκαλεί ένα συλλογισμό στο κεφάλι σου. Προσωποποιούμε αυτό το κάθε τι, του δίνουμε σάρκα και οστά. Η μορφή του δε μένει στάσιμη, αλλάζει, αποκτά αυξημένη ή μειωμένη δύναμη μπροστά στο είναι σου, το επηρεάζει όσο εσύ το αφήνεις. Ο κάθε ορισμός που δίνεις καθρεφτίζει το πρόσωπό σου. Καθρεφτίζει, όχι μόνο την σχέση σου με το περιβάλλον, αλλά και την σχέση σου με τον εαυτό σου. Ο κάθε ήχος και η κάθε εικόνα, η κάθε μυρωδιά και η κάθε επαφή, η κάθε γεύση, φανερώνουν το είναι σου, φανερώνουν τον άνθρωπο που κυνηγάς έως ότου να πεθάνεις.

Δ.Μ

Τρέχω

Τρέχω. Εμπόδια, τρύπες, ρωγμές. Χάνω το ρυθμό μου, πέφτω, πληγώνομαι, ξανασηκώνομαι. Χάνω αίμα. Αισθάνομαι λιγότερο αθώος, περισσότερο καχύποπτος. Τώρα γνωρίζω, μεγαλώνω. Γυρνώ το κεφάλι μου. Το παιδί κείτεται κάτω κλαίγοντας, δεν πρόκειται να σηκωθεί χωρίς το χέρι μου. Γυρνώ το κεφάλι μου. Κοιτώ να προσέξω για τυχόν εμπόδια, τρύπες, ρωγμές. Τρέχω.

Δ.Μ