Ευτυχία δίχως αύριο

 Θα είμαι εγώ, χωρίς μάσκες και σκέψεις ανασφάλειας. Ότι μου χαρίζει την ευτυχία θα το δέχομαι όπως ένας βασιλιάς το χρυσάφι. Ότι μου προσφέρει την δυστυχία, θα το τσακίζω σε μία στιγμή, ύστερα θα αγνοώ την ύπαρξη του. Η αγάπη θα ξεχειλίζει από μέσα μου, με καλεί από τα παραθυρόφυλλα των φίλων μου, θα φωνάζει το όνομα της με τα χείλια μου. Άνθρωποι άγνωστοι ζητούν μια αγκαλιά, ένα άγγιγμα, ένα ψίθυρο-θα ικανοποιήσω την ανάγκη τους, θα ικανοποιήσουν την δική μου. Η ανάγκη δεν θα αποτελεί ανάγκη, αλλά κάλεσμα, όπως το τραγούδι των φαλαινών, το κελάηδισμα των πουλιών, το φως τον πυγολαμπίδων. Αλλά τι άνθρωποι θα είμαστε χωρίς την Δυστυχία;

Δ.Μ