Το παιδί

Το παιδί αντίκριζε το χάος της πόλης. Άκουγε το άσχημο τραγούδι της εποχής. Ο μολυσμένος αέρας έκαιγε σιγά σιγά το απαλό δέρμα του. Γινόταν στάχτη. Το παιδί έκλαιγε. Έκλαιγε για το θάνατο της ελευθερίας, της στοργής και της ψυχής του. Έκλαιγε γιατί οι άνθρωποι παρεξήγησαν την αγάπη. Προτίμησαν τη φωτιά και το μαχαίρι. Σε κόκκινες θάλασσες χάθηκε η στεριά. Ο μαύρος ουρανός δεν ήταν ποτέ φωτεινός. Το παιδί δεν ήταν ποτέ παιδί.

Δ.Μ.


Υπογραμμισμένο απόσπασμα: Από τους στίχους του Νίκου Γκάτσου στο "Κεμάλ", σύνθεση του Μάνου Χατζηδάκη.