Όταν το φως δεν με ξεγελά, ακολουθώ το λευκό πρόσωπο. Με οδηγεί στη σπηλιά της οδύνης, με οδηγεί στο πυρήνα της ζωής. Εκεί, μονάχα αλυσίδες από ήχους και εικόνες με κρατάνε. Εκεί υπάρχει φωτιά. Εκεί, ζουν θεόρατοι δαίμονες. Γελάνε. Το γέλιο είναι η γλώσσα τους. Η ειρωνεία, η τελετή. Τότε ουρλιάζω μέχρι το λευκό πρόσωπο να με ακούσει. Γιγάντιες κλεψύδρες δείχνουν πότε θα με ακούσει.Με ακούει. Γίνεται ήλιος, τρυπάει τη σπηλιά και φέρνει τη ανατολή με τα ελπιδοφόρα χρώματα της. Βγαίνω στον κόσμο πετώντας. Αντικρίζω τα πράσινα βουνά, τα ποτάμια και τα ελάφια. Τη θάλασσα, τους γλάρους και τον ορίζοντα της. Το πρόσωπο, τη ψυχή και το σώμα μου. Ευχαριστώ οδηγέ μου.
Δ.Μ
Δ.Μ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου