Σκέψου τη ζωή ενός φύλλου. Γεννιέται την άνοιξη, μαζί με κάθε λογής παράξενο σύντροφο, μυτερό, στρογγυλό, τρίγωνο. Όλα τα φύλλα είναι σύντροφοι, την ίδια μοίρα έχουν. Με το καιρό, το φύλλο μεγαλώνει, το χρώμα του γίνεται προκλητικό, γυαλίζει εντονότερα στο φως, στο σκοτάδι, σαν αντιπρόσωπος της ζωής. Σιγά σιγά όμως χάνει το καμάρι του, χάνει το χρώμα και την υπερηφάνεια που άλλοτε το χαρακτήριζε. Ζαρώνει, συρρικνώνεται, δε γυαλίζει πια. Τότε φθάνει η στιγμή που θα αποχαιρετήσει την πηγή της ζωής, τη μητέρα και το πατέρα του, το Δέντρο. Το φύλλο, σαν άψυχο δάκρυ του Δέντρου, θα το αποχωριστεί, θα χορέψει στους ρυθμούς του ανέμου και θα πέσει στο έδαφος. Θα αγκαλιάσει με αγάπη το θάνατο.
Δ.Μ
Robert Louis Stevenson (1850-1894)
ΑπάντησηΔιαγραφήTo Any Reader
As from the house your mother sees
You playing round the garden trees,
So you may see, if you will look
Through the windows of this book,
Another child, far, far away,
and in another garden, play.
But do not think you can at all,
By knocking on the window, call
that child to hear you. He intent
Is all on his play-business bent.
He does not hear; he will not look,
Nor yet be lured out of this book.
For, long ago, the truth to say,
He has grown up and gone away,
And it is but a child of air
That lingers in the garden there.