Η Φωλιά μας

Άραγε εμείς ανήκουμε κάπου; Εμείς που φλερτάρουμε όπως κανένας άλλος με την ψευδαίσθηση της τέχνης. Που οι αντιφάσεις αποτελούν την ύπαρξη μας. Άραγε υπάρχει μία ζεστή φωλιά για μας και μία μητέρα να μας μάθει να πετάμε; Ή είμαστε καταδικασμένοι να πληρώσουμε το λάθος της εποχής μας και να είμαστε η σταγόνα στην έρημο, το λιοντάρι στην θάλασσα, ο άνθρωπος στον ουρανό για πάντα; Άραγε θέλουμε να μάθουμε την απάντηση; Ίσως αν την γνωρίζαμε και ξέραμε πως ο θάνατος είναι ο δρόμος μας, τότε ίσως να γινόμασταν αλαζόνες, μην δίνοντας αξία στην ζωή. Όμως αν το τέλος μας πράγματι είναι ο θάνατος, θα ευτυχούσαμε ή θα δυστυχούσαμε; Τελικά όσο και να περιφρονούμε την ζωή, απο αυτήν πηγάζουν τα πάντα. Η αγάπη, το ένστικτο, η διασκέδαση, το πνεύμα. Όσο και να την ειρωνευόμαστε, αυτό που λαχταρούμε περισσότερο είναι να μάθουμε να ζούμε όλο το είναι της. Είτε αποτελεί είτε δεν αποτελεί την φωλιά μας, σίγουρα είναι ο καλύτερος μας φίλος

Δ.Μ.