Η ζωή για λίγο σωπαίνει. Η πνοή της θυμίζει το παράπονο του γέροντα που νοσταλγεί την χαμένη αιωνιότητα του παρελθόντος και τον γεμίζει φόβο το παρόν και το μέλλον, ο θάνατος της σάρκας και η αναγέννηση του πνεύματος. Η ζωή που γλυκανασαίνει, προσπαθεί μάταια να ξυπνήσει το παιδάκι, τον έφηβο που κάπου κλαίει μέσα σου. Ο πόνος όμως, ο γλυκός αυτός πόνος ανθίζει, εκπέμπει την μυστήρια γαλήνη της ψυχής. Μέσα από τα μάτια του, βλέπεις τον έρωτα να γίνεται δολοφόνος, τα πάθη σφαίρες και τον εαυτό σου πρόθυμο να θυσίασει την ύπαρξη του και να γίνει το θύμα.
Δ.Μ
Δ.Μ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου