Η οδύνη πολλές φορές είναι όσο ειλικρινής είναι ένα ζώο. Όπως μπορείς να διαβάσεις σ' ένα ελάφι ή σ' έναν σκύλο την θλίψη, τον φόβο και την πείνα, έτσι κατανοείς και γνωρίζεις τον λόγο ύπαρξης της. Υπάρχουν στιγμές όμως, που σε καταπίνει, σε τυλίγει το πέπλο της και σ' αναγκάζει να παίξεις μαζί της. Την ψάχνεις στους χιλιάδες εαυτούς σου ελπίζοντας πως θα βρεις την ρίζα της. Ότι μορφή και να έχει, όπου και να ανήκει, η οδύνη ολοκληρώνει εμάς και την ζωή μας. Υπάρχει πίσω από κάθε χαρά και λύπη. Πίσω από τον πόθο, την άνεση, την διασκέδαση. Η αύρα της μαχαιρώνει την ευδαιμονία, την τσακίζει και την καίει, μόνο και μόνο για να αναγεννηθεί σαν φοίνικας πιο δυνατή. Τότε οδύνη και ευδαιμονία συμφιλιώνονται. Τότε συμφιλιώνεσαι με την ύπαρξη σου.
Δ.Μ
Δ.Μ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου