Η σχέση αγάπης μεταξύ ζωής και θανάτου, μητέρας και πατέρα, Γής και Ήλιου είναι αυτή που μας καθιστά ανθρώπους. Η ζωή γεννά τον έρωτα και την ηδονή: είμαστε πιστοί ειδωλολάτρες που κάθε στιγμή που βιώνουμε την απώλεια της έντασης, παρακαλάμε τον χρόνο και τον χώρο να μας δώσουν για ακόμη μία φορά τον θόρυβο και την αταξία, την σάρκα και το αίμα. Ανεξάντλητοι χορεύουμε στην φωτιά της κολάσεως και τρέχουμε να ξεφύγουμε από τα μαρμάρινα χέρια της νόησης. Όσο μας γερνά ο άπληστος χρόνος, τόσο παθιαζόμαστε με την ζεστασιά που προσφέρει το γκρίζο πέπλο της φθοράς. Στο πέτρινο πρόσωπο του θανάτου όμως αντικρίζεις τον φωτεινό δρόμο του πνεύματος. Όλα όσα δεν ανήκουν στον κόσμο των ζωντανών, βρίσκονται εκεί ως μια ολότητα. Από εκεί πηγάζει η γαλήνη της ψυχής, η ανυπαρξία των παθών. Εκεί επιτέλους νιώθεις ήρεμος. Λείπει όμως ο έρωτας. Λείπει η δράση. Λείπει η φύση. Η ένωση της ζωής με τον θάνατο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξης, την πραγματική λύτρωση των αισθήσεων και της σκέψης, τον δεσμό της εικόνας και της λογικής. Υπάρχει όμως τέτοιο μέρος, όπου κατοικεί η μητέρα και ο πατέρας;
Δ.Μ
Ποίημα του Σεφέρη:
Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια
που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω που να τ'ακουμπησω.
Έπεφτε στο όνειρο καθώς έβγαινα από το όνειρο
έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα είναι πολύ δύσκολο να ξαναχωρίσει
Κοιτάζω τα μάτια. μήτε ανοιχτά μήτε κλειστά
μιλώ στο στόμα που όλο γύρευε να μιλήσει
κρατώ τα μάγουλα που ξαναπέρασαν το δέρμα
Δεν έχω άλλη δύναμη
τα χέρια μου χάνονται και με πλησιάζουν
ακρωτηριασμένα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου